Przez ten rok przewinęło się nas sporo, ale część jest już tu na stałe, więc zanim poziom dla zaawansowanych skończymy z pewnością w klasie będą.

Razem ze mną próbę klasyfikacji pisała Sara. Jakoś od początku się zgadałyśmy. Co prawda na początku kosztowało mnie sporo zrozumienie jej portugalskiego, mimo że się starała, jakoś po hiszpańsku nie mówiła. Sara jest z Angoli, przyjechała do Galicji z mężem i dwójką dzieci. Mąż dostał tu trzyletnie stypendium na Uniwersytecie Santiago, ona zostawiła pracę nauczycielki w Angoli, żeby nie rozłączać rodziny. Teraz cały czas zajmuje się domem i dziećmi (5 i 3 latka), ale stara się zalegalizować tutaj swój dyplom , żeby też złapać coś na uniwersytecie. Za dwa lata jej mężowi kończy się stypendium, jak na razie planują powrót do kraju.

W tym roku zbliżyłyśmy się też z Tanią. Jest z Kijowa i w moim wieku. Ślub z chłopakiem stąd wzięła równo rok przed nami, czyli prawie tyle samo jesteśmy tutaj, bo oni przed ślubem nie mieszkali razem. Jej mąż raz w interesach przyleciał do Kijowa, wtedy też się poznali. Potem przylatywał już tylko do niej, ona ze względu na ograniczenia wizowa do Hiszpanii nie przylatywała. Któregoś razu powiedział jej, że ma już dość tego latania i albo ślub wezmą, albo już więcej nie przyleci. No i wzięli ślub W domu rozmawiają po angielsku, więc Tania ma trudności z nauką hiszpańskiego. Ja ją za to perfidnie wykorzystuję do podtrzymania mojego angielskiego na poziomie komunikacyjnym

Po angielsku rozmawiamy też z Dieterem z Niemiec. Dorosły już mężczyzna, który też tu jest z miłości, tylko on ze swoim chłopakiem szybko ślubu nie wezmą… Z Dieterem można się wymieniać pomysłami na nowe potrawy i przepisami. Możnaby się było tez książkami wymieniać, jakby czytać po niemiecku, bo ma ich niesamowicie dużo. No i imponuje mi tym, że w jego wieku próbuje (z różnym rezultatem, ale jednak) nauczyć się języka obcego.

W podobny sposób imponuje mi Nan. Z tym że ona nie tylko języka, ale i całego alfabetu musiała się nauczyć, bo w Korei trochę inaczej piszą. Nan zajmuje się akupunkturą i pracuje tu w jednej z klinik z medycyną wschodu. W rozkoszny sposób podczas mówienia pomija rzeczowniki

Zdecydowaną większość uczniów stanowią Brazylijczycy. W summie to nie wiem ile ich jest, bo co jakiś czas pojawiają się nowi, inni odchodzą. Wśród nich ciekawy jest Luis, z którym całymi godzinami można o kosmetykach rozmawiać, Viviane, która wszystkich na lekcje salsy wyciąga, Vesley, który wciąż i uparcie po portugalsku mówi, Rafa, Marley…

Dalej jest Vendula z Czech, Stefano z Włoch, Bledar z Albani, Nelson gdzieś z Afryki. Była Patrizia z Austrii, dziewczyna z Palestyny, inna z Holandii.

Z założenia jeszcze ponad dwa lata przed nami lub półtora roku, jeśli i poziom zaawansowany przyspieszą nam jak te do tej pory. Trzymam za nas kciuki, na egzaminach, które teraz mamy

Pokrewne tematy

• Życie w Galicji w Hiszpanii
• Zima…
• Zmiany – przemiany – plany
• Czyżby niefart??
• Jak marynarz

Pokrewne tematy

• Blog
• Jest
• Hmmm…
• Net Day Lublin #3 (30.maja 2009)
• Wpisy z Ameryki Południowej

Co tam będę w bawełnę owijać – mam durne przyjaciółki. Ale jako że i ja durna czasami bywam – to się dogadujemy. No i tego wieczoru długo nie zapomnę. A myślę teraz o polskim wieczorze panieńskim. Był też hiszpański, ale o nim w następnym akapicie

Jako, że przylecieliśmy w niedzielę przed ślubem, to siłą rzeczy nie mogły zrobić go w sobotę. Wybrany został czwartek i jeden z klubów na Starym Mieście. Zrobiona rezerwacja, zaproszenia rozesłane i zestaw zadań na ten dzień wybrany. Kasia w swoim nowym sklepiku (tu miejsce na spot reklamowy) wśród wielu ciekawych gadżetów ma i zestawy na wieczory panieńskie. Na szczęście wybrała ten bez przebieranek Kiedy już byłyśmy wszystkie, otworzyła tajemnicze czerwone pudełko. I zaczęła losować zadania.

Na szczęście moja pamięć przy drobnej pomocy alkoholu wymazała najbardziej traumatyczne przeżycia tego wieczoru… Na szczęście najbardziej zakręcona fotografka w tym gronie nie wzięła ze sobą swojego sprzętu (bo bezpieczniej takich rzeczy nie utrwalać) Ale zestaw na wieczór panieński jak najbardziej polecam.Wśród zadań było między innymi: ubieranie panny młodej – mnie czyli – w sukienkę z papieru toaletowego, przypinanie z zawiązanymi oczami paniska do narysowanego wcześniej na papierze mężczyzny (to zadanie dla mężatek obecnych na wieczorze, bo one wiedzą gdzie ), wypisywanie życzeń dla młodej na najbliższy rok i losowanie ich, zamknięcie marzeń w butelce i zakopanie jej (względnie schowanie na dnie szafy) z planem odczytania za kilka lat, test jak dobrze się młodzi znają i weryfikowanie odpowiedzi, które wcześniej udzielił młody, a teraz robi to młoda. Dużo tego wieczoru było wspominek, refleksji, anegdot, rad, porad, ostrzeżeń. Ogólna idea miała być taka, że młoda się rozmyśli. Niedoczekanie Wasze!

Nie zabrakło oczywiście prezentów (jak już widziały, że się nie rozmyślę ). Tak się przypadkowo złożyło, że były to gadżety ze sklepiku Kasi (tu miejsce na splot reklamowy). Pewnie coś pominę… no i zsumuję listę z prezentami ślubnymi od Kasi, żeby się nie rozdrabniać Koszulka biała, super-wow! okazała się dosłownie hiciorem i na upalne tajlandzkie noce była bardzo przydatna. Koszulka czarna, trochę mniej praktyczna i dość skomplikowana w obsłudze, zdecydowanie na osobę wyższą. Pończochy białe, z paskiem, mimo że się mieściłam w “widełki” wzrostu i wagi podane na opakowaniu, to zdecydowanie za duże były. Nie sprawdziłam wcześniej, innych sobie nie kupiłam, no i w dzień ślubu chodziłam w spadających pończochach. Dobrze, że spod sukni nie było widać… Masakra Dwie gry intymne, odłożone na razie na moment, kiedy zaczniemy się nudzić i pomysłów nam zacznie brakować. Obok nich odłożyłam nasutniki. Za to czekoladowy żel do ciała mogę polecić, bardzo apetyczne rysunki wychodzą Czekoladowy lizak w kształcie peniska, który któregoś razu przy braku czekolady w organizmie wyssałam, ale bardziej przypominał wyrób czekoladopodobny niż czekoladę. I chyba tyle, jak o czymś zapomniałam, to mi Kasiu wypomnij

I tak to było po polsku. Za to jakieś dwa tyg wcześniej był wieczór panieński hiszpański. Właściwie to miało hiszpańskiego nie być, a w tym czasie kiedy chłopaki znęcali się nad Josechu, miałam siedzieć w domu, ale w ostatniej chwili kuzynki wymyśliły, że mnie na kolację zabiorą. I tak to w kameralnym gronie rozkoszowałyśmy się owocami morza, jakimś mięsem grillowanym, aż przyszedł czas deseru. Zakryły mi oczy, kazały się pochylić, otworzyć usta… i osłoniły oczy. Zobaczyłam wielkiego (bananowego jak się potem okazało) penisa wystającego w moją stronę z tortu. Czubek musiałam odgryźć… banan polany był czekoladą, tak samo jak “jajeczka” z kiwi. Arcydzieło. Tu od dziewczyn dostałam koszulkę składającą się właściwie z dwóch tasiemek i kilku sznurków. Najbardziej skomplikowane w obsłudze z tych wszystkich co mam. Dostałam też fartuszek z obrazkiem panny młodej w bieliźnie ślubnej, taki do podwiązania pod szyją. Potem jak poszłyśmy na miasto potańczyć, to co jakiś czas musiałam go nakładać. Masakra. Na fartuszku złożyły mi swoje podpisy. I najbardziej wzruszające były te w stylu “witaj w rodzinie”. A najlepszy chyba ten od Rosi: “dzięki za wyswobodzenia nas od Josechu” sama prawda

Nad ranem już spotkałyśmy się z chłopakami i “połączyliśmy wieczory. Kajdanki, które dostał Josechu też już wypróbowaliśmy

Następnego dnia dojadaliśmy tort. I w jednym z kawałków odkryliśmy nakręcanego, skaczącego peniska (coś w stylu jak czasem kurczaczki takie skaczące się dzieciom kupuje). Pośmieliśmy się i zjedliśmy ostatnie kawałki kiwi

A opowieść o wieczorach panieńskich możnaby zakończyć zdaniem, a ja tym weselu byłam, whisky i wódkę piłam i ośmiornicę jadłam… Ale o weselu może kiedyś napiszę A może nie…

Pokrewne miejsca: Erotyka Inaczej

Pokrewne tematy

• Moje życzenia dla Ciebie
• Moje światy
• Bangkok
• Nos casamos
• Zmiany – przemiany – plany

Teraz tylko szybuję. Po pierwsze nie czuję potrzeby takiego ekshibicjonizmu, bo mi w życiu dobrze. A po drugie wolę szybować wsłuchując się w spokojny oddech śpiącego Josechu niż w szum wentylatora komputera. Tak więc piszę bloga w myślach. Czasem szkoda mi, że nie przelewam tego od razu na papier, a rano już nic nie pamiętam i przepisać z myśli nie mogę. Z resztą rano to nie to samo co w nocy…

Pamiętam, jak się dowiedziałam, że Mama ma raka, to cała książkę chyba napisałam. Bo spać tej nocy nie mogłam. Opisałam wszystkie relacje między nami, wszystkie wydarzenia, wspomnienia, żale, radości… Dużo i pięknie wtedy napisałam… i następnego dnia nic z tego nie potrafiłam odtworzyć.

Czasem zazdroszczę Josechu tej łatwości snu. Mółgłby położyć głowę na poduszce i od razu zasnąc. Tak robi przynajmnie w czasie siesty. Głupota, której staram się unikać… Bo jeśli położymy się razem, On zasypia prawie od razu, a ja leżę… pół godziny, godzinę… w końcu zaczynam zasypiać, to On się wtedy budzi i po sjeście… A mnie przecież dopiero sennośc wzięła, więc duży problem z przebudzeniem się mam. No więc sjesty staram się unikać.

I tak sobie myślę, że właśnie w tym “zaoszczędzonym” czasie mogłabym pisać bloga. Co prawda nie będzie to takie samo szybowanie myśli, jak to w nocy, ale spokój snu jest wtedy w mieszkaniu. Więc może się uda

A mam przecież tyle rzeczy do opisania, do opowiedzenia. Powinnam skończyć opis naszej podróży poślubnej do Tajlandii. Samemu weselu też mogłabym poświęcić kilka zdań Poza tym wieczory panieńskie były przecież. No i wyjazdy różne. W miarę regularnie bywamy u teściów w Kraju Basków, Galicję chyba całą już objechaliśmy, wpadamy czasem z wizytą do Portugalii, “zaliczyliśmy” razem Rumunię, Paryż, PortAventura. Ja sama robiłam objazdówkę po północnej Hiszpanii. Jest o czym pisać. I się pisze… tylko brak tej iskry, która przeniosłaby bloga z myśli na papier…

Moje noworoczne postanowienie to pisanie Bloga.

Pokrewne tematy

• Granatowo na Facebooku
• Jest
• Hmmm…
• Net Day Lublin #3 (30.maja 2009)
• Wpisy z Ameryki Południowej

W głowie mi siedzi to, co kiedyś pisałam o moich Rumuńskich Marzeniach, o miejscach, które chciałabym tam jeszcze zobaczyć. Co tu ukrywać, prawie wszystkie je objechałam i to z nawiązką. Ale więcej w tym było przypadku niż mojej celowej działalności, więc zdecydowanie się one spełniały, niż ja je realizowałam.

Jedyne co musiałam zrobić to przyjąć zlecenia, a potem już tylko się do nich przygotować. I tak to poleciało.

Tak więc Delta Dunaju. Niezwykły rezerwat przyrody pełen ptactwa i kwiatów wodnych. Od kormoranów dosłownie opędzić się nie da Gdzie okiem nie spojrzeć tam stają sobie na wodzie i polują na mało uważne ryby. Rejs Deltą zaczęliśmy w miejscowości Tulcza, płynęliśmy kawałek Świętym Jerzym, po czym kanałami na północ do Kilii i nią wróciliśmy do Tulczy. Całość rejsu trwała cztery godziny. Te nazwy, które wymieniam to główne ramiona Dunaju. Właśnie w Tulczy się on rozgałęzia na Kilię, Sulinę i Świętego Jerzego. Przy granicy z Ukrainą płynie Kilia, która jest najszerszym z ramion w Delcie. Oczywiście odnogi te połączone są ze sobą wieloma kanałami, tworzą szereg jezior. Bajkowe miejsce dla miłośników ptactwa. Przykładowo jest to jedyne miejsce w Europie, gdzie spotkać można pelikany. Nam się niestety nie udało na nie trafić.

Na lunch na promie podano rybkę

Przy okazji bycia na wschodzie kraju doświadczyłam jeszcze dwóch rzeczy, o których istnieniu nawet nie wiedziałam. Między innymi ruiny Histrii – grackiego miasta założonego już w VII w p.n.e. Było to wtedy największe miasto po tej stronie Morza Czarnego. Potem zajęli je Rzymianie, ale zachowali architektoniczny Histrii. Czas oczywiście był nieubłagany i mimo iż po upadku Cesarstwa Rzymskiego miasto jeszcze kilkaset lat istniało, chyliło się stopniowo ku upadkowi. Obecnie jest powoli “rekonstruowane”, działa tam muzeum z eksponatami z wykopalisk. A spacer wśród ruin Histrii bardzo łatwo pozwala przenieść się myślami do pierwszych wieków naszej ery

Kolejna rzecz na wschodzie, ale trochę bardziej w głębi kraju, a mianowicie w Karpatach Wschodnich to niesamowite Wulkany Błotne. Tereny Rumunii są terenami roponośnymi. Ropie towarzyszą przeróżne gazy, jakie dokładnie – nie mam pojęcia Ważne, że te akurat są ciepłe i podgrzewają swoją obecnością ziemię, która dzięki temu ma postać błota. Błota ciepłego i słonego zarazem. Nagromadzone gazy próbują uwolnić się na powierzchnię wyrzucając przy okazji tę błotną lawę, a ona przy kontakcie z powietrzem powali zasycha. Tworzą się w ten sposób rodzaje stożków wulkanicznych, a których środka czasem powali, a czasem gwałtownie wypluwane jest błoto. Ono też zasycha podnosząc odrobinę stożek wulkanu. W taki to sposób niektóre z wulkanów mają nawet do metra wysokości.

Rumunia jest jedynym krajem w Europie, gdzie wulkany błotne występują. Właściwie są jeszcze na Islandii, ale ona od kontynentu trochę oderwana jest… Trzecie miejsce gdzie spotkać je można to Wietnam. O czwartym nie słyszałam… I niech mi ktoś powie, że Rumunia nie jest wyjątkowa

O reszcie miejsc, kiedy indziej

Pokrewne tematy

• Biertan i Hunedoara
• Bangkok
• Kopalnia wolframu San Finx
• Ayuthaya
• Nos casamos

Jak w temacie

W dzień mojego wyjazdu do Polski leżeliśmy na łóżku. Smutno było się rozstawać. Ja nawet się popłakałam, że nie chcę lecieć, że nie chcę się nawet na tak krótki czas rozstawać, że chcę być z nim.

ON: A chcesz wyjść za mnie?

JA: No przecież, że chcę.

ON: To jak będziesz teraz w Polsce, to poszukaj jakiejś sali na wesele.

JA: Co? Już? Jak to?

ON: No a na co czekać?

No i w ten sposób zaręczyliśmy się   Datę ślubu ustaliliśmy na październik, ale zorganizować wszystko chcę do końca czerwca, czyli dopóki w Polsce jestem. Potem na odległość będzie ciężej. Na szczęście mam przy sobie znacznie bardziej zorganizowaną niż ja Olę, która wszystko ładnie segreguje u siebie na blogu. Tak więc ślubna tablica organizacyjna już działa A ja zbieram pomysły i przytłaczam się ogromem tego wszystkiego. Szkoda, że wszystkie decyzje na mojej głowie. Ale fakt, ON nawet nie wie jak wygląda polskie wesele, w Hiszpanii to inaczej robią. Moje też typowo tradycyjne nie będzie. Ale skoro główne decyzje na mojej głowie, to i w moim klimacie będzie Tak więc myślą przewodnią jest PODRÓŻ…

Pokrewne tematy

• Bangkok
• Moje życzenia dla Ciebie
• Wieczory panieńskie
• O spełnianiu marzeń
• Zmiany – przemiany – plany

Pokrewne tematy

• Granatowo na Facebooku
• Blog
• Hmmm…
• Net Day Lublin #3 (30.maja 2009)
• Wpisy z Ameryki Południowej

Pierwsze pytanie jakie padło dotyczyło Katynia*. Bo o co nam tak na prawdę w tym wszystkim chodzi? Przecież w 1940 roku to była wojna. A jak wojna, to i zabijanie ludzi. Więc w czym problem? Dopiero liczba ponad 20000 wymordowanych jeńców wojennych i utrzymywanie tego faktu w tajemnicy, przekonały, że nie były to zwykłe działania wojenne, że było to ludobójstwo.

Przy okazji omawianej wojny puściłam “40 do 1″ z hiszpańskimi napisami.

W Hiszpanii Drugiej Wojny Światowej prawie nie odczuli. Wszystkie ich wspomnienia koncentrują się na Wojnie Domowej (1936-1939). Wybory wygrał lewicowy front, który chciał wprowadzić wiele zmian. Między innymi zaczął zwalczać Kościół Katolicki. Ludność zaczęła się buntować. Wybuchły zamieszki, które przerodziły się w wojnę domową. Na czele tych zamieszek stał generał Franco.

Po wojnie generał Franco stanął na czele państwa. To, czego przed wojną próbowano zakazać, Franco zaczął narzucać. Okres jego rządów to była konserwatywna dyktatura. Wprowadzona została cenzura, prasa i telewizja były kontrolowane przez rząd, niektóre filmy i książki były zakazane. Nielegalne były jakiekolwiek partie czy ugrupowania polityczne, zaczęły się presje polityczne, wielu Hiszpanów zostało wygnanych z kraju lub po prostu z niego uciekło. Bo kto nie był z Franco, był przeciwko niemu.

Przy okazji dyktator był bardzo pobożny. Wprowadzone zostały restrykcje dotyczące norm społecznych, zachowań.  Przykładowo był zakaz sprzedawania jakichkolwiek środków antykoncepcyjnych. Nie istniały rozwody. Dlatego po śmierci Franco nastąpiła tzw. “epoca del destape”, czyli “epoka odkrycia”. I nie chodziło tu wcale o odkrycia typu odkrycie Ameryki, ale o odkrycie czegoś, co wcześniej musiało być zakryte, o odkrycie ciała, czyli po prostu rozebranie się.  Znalazło to odzwierciedlenie w filmie hiszpańskim. Nastąpił boom na filmy pornograficzne, które w końcu nie były zakazane. Ale też sposób ubierania się zaczął być luźniejszy, pojawiły się plaże nudystów. Hiszpania zaczęła oddychać pełną piersią, nagą piersią. Jak wspomniałam było to po śmierci generała Franco, czyli od 1975 roku.

W tym samym czasie Polska otrząsnęła się po ataku stonki ziemniaczanej i w spontanicznym czynie społecznym przystępuje do realizacji wieloletnich planów odbudowy zniszczonego wojną kraju. Zmęczonych pracą obywateli na duchu podtrzymuje “Polska Kronika Filmowa”, która w swych jakże trafnych reportażach pokazuje osiągnięcia ludu i gani jego słabości.

Ogólnie rzecz ujmując: komunizm i pranie mózgów.

Protesty zaczęły się w roku 1980. Jako pierwsze strajki wybuchły w Lublinie (lubelski lipiec ‘80), jednak najbardziej znane były te z sierpnia ‘80 w stoczni gdańskiej. Zawiązała się Solidarność i przy okazji jej 25-lecia na koncercie wykonane zostały “Mury”.

Puściłam tę piosenkę Kaczmarskiego i okazało się, że nie jest ona do końca Kaczmarskiego. I już wiem o kim mówią jej słowa “młody był“. Ale to innym razem…

*Nazwa była już znana J. z innych okoliczności. Otóż siedzimy kiedyś w barze i przychodzi jeden z tych czarnych, co pirackimi filmami handlują i na wierzchu sporej kupki płyt ma płytę z napisem “Katyń”.  Od razu zareagowałam, że film ważny, że fragment historii Polski, ze mógłby załatwić, bo jeszcze nie widziałam. Ostatecznie jeszcze nie widzieliśmy, bo wersji dubbingowanej po hiszpańsku nie namierzyliśmy. A z napisami, to przecież się nie da oglądać…

Pokrewne tematy

• No Related Post

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Pokrewne tematy

• Moja klasa
• Życie w Galicji w Hiszpanii
• Zmiany – przemiany – plany
• Czyżby niefart??
• Jak marynarz

Sprawa kolejna to… SKACZĘ (patrz post poprzedni). Bilety do Hiszpanii już kupione. Wylot 21.października. Przepaść jest mniej więcej taka jak na zdjęciu. I nie wiem co będzie na dnie. I czy lądowanie bardzo zaboli, czy delikatne się okaże. Ale skaczę… Więc niedługo może się okazać, że posty, które teraz piszę w kategorii “Hiszpania” będą jako codzienność, a pojawi się nowa kategoria poświęcona przyjazdom do Polski.

A na koniec wierszyk od Nadziei dla Ani, w którym pojawiam się jako postać drugoplanowa Błędy ortograficzne oryginalnie odautorskie

Widziałam Ane w mroku
jak siedziała na ławce pełna uroku
Jej twarz sie śmiała
gdyż nagle hindusa ujżała

Boolwoodu Książe
spojżał na Ane i jej usta płonące
Ta wzrokiem odpowiedziała
i serce swe mu oddała

Z piosnki morał taki
że na Ane działają
czarne chłopaki

Choćby Eliza z zazdrosci umierała
lepiej by na tego pana w życiu nie spojżała
Bo Ana oczy wydrapie i da Elizie po łapie  

Nadia gdyby tę akcje widziała
to by dziewczyn nie rozdzielała
Niech sie leją nieboraki
za te czarne kłaki  

Eliza jednak nie wytrzymała
i do Olega na skargę poleciała
Ten jednak jej z opresji nie wybawił
bo zazdrości nie trawił  

Za to Kryśka -emocji miłośniczka
do Turyna zatelefonowała
i tak mu gadała :
Turyno drogi
ratuj MTK progi
bo dziewczyny
sie łapia za rogi

Sprawa rozwiązana
damy czadu do rana
bo świętuje dzisiaj
Nasza Droga Ana

cdn.....

Pokrewne tematy

• Moje światy
• Moja klasa
• Wieczory panieńskie
• Bangkok
• Nos casamos