A plaze w Hiszpanii sa tak urozmaicona jak sama Hiszpania. Najbardziej znane chyba wszystkim sa te przy Morzu Srodziemnym. Wody, nagrzewane przez slonce od pierwszych dni wiosny, niestety nie daja duzego ochlodzenia. A moze stety… bo przeciez ide jest taka, zeby moc kompac sie tez w morzu. Coz, zdania sa podzielone. Dla Hiszpanow z Polnocy koszmarem bedzie goraca jak zupa woda z poludniowych brzegow (tak przynajmniej beda mowic i zapewniac, ze nie ma nic lepszego niz chlodne wody polnocy). Ci z poludnia z kolei za nic nie wejda do lodowatej wody na polnocnych brzegach. No wiec pod tym wzgledem nie da sie okreslic, ktore plaze lepsze, bo kazdy swoje chwali.

Waznym elementem jest piasek. Nikt przeciez nie lubi lezec na kamienistej plazy. A kiedy piasek jest na plazy? Nie liczac oczywiscie sztucznego “piaskowania” ich przez ciezarowki nawazace piasek Otoz zachodzi takie zjawisko, ze spokojne fale piasek wyplukuja, a sztormy go wyrzucaja na brzegi. Wiec nie dziwmy sie, ze plaze srodziemnomorskie nie moja za wiele piasku, skoro nie zdarzaja sie tam sztormy.

Kolejna rzecz to prywatnosc plaz i ich zagospodarowanie. Na poludniu ciezko spotkac dzika i niedotknieta przez czlowieka plaze. Na polnocy za to na odwrot, nie ma za wiele plaz prywatnych. Tak wiec lazaka sobie nie wynajmiemy, trzeba przyjsc ze swoim, albo lezec na reczniku na piasku (nie przeszkadza za bardzo, bo to piasek a nie kamienie ). Nie na kazdej tez bedzie ratownik, prysznic, czy bar, zeby sie kawy napic. Za to prawie gwarantowane, ze bedzie duzo wolnego miejsca, bo tlumow turysow wciaz tu nie ma.

Nie powiem Wam, ktore wybrzeze Hiszpanii lepsze. Osobiscie nie bywam ani na tym od polnocy, ani od poludnia Tylko na zachodnim. Smialo mozna je zaklasyfikowac do polnocy, a ta tylko roznica, ze jest od strony Oceanu, a nie Morza Kantabryjskiego.

A jako ciekawostke moge dodac, ze plaze na wyspach Cies (Galicja, okolice Vigo) uznane sa za jedne z najpiekniejszych na swiecie. Wiec na plazowanie tylko do Galicji

Pokrewne tematy

• Dolmen z Axeitos
• Największa kadzielnica świata: BOTAFUMEIRO
• Procesje Wielkiego Tygodnia
• Tortilla Española
• Przebieranki, przebieranki…

Botafumeiro ma ponad metr wysokości i waży 54kg. Jest to jednak powiedzmy waga netto, gdyż do rozpalenia go potrzeba około 30kg węgla drzewnego i kadzidła. Nad głowami wiernych więc podczas nabożeństwa lata ponad 80kg Tak jak wspomniałam, budzi podziw i drobinkę strachu.

Zapewne ktoś zapyta po co taka duża kadzielnica? Jak zwykle sprawa jest bardziej banalna niż by się wydawać mogło. Otóż do Santiago już od średniowiecza przybywali pielgrzymi z różnych miejsc Europy. Wędrówka do grobu Apostoła zajmowała im często wiele tygodni a nawet miesięcy. Warunki sanitarne na szlaku były takie jakie były (czyli prawie żadne, nie licząc rzek). Dodatkowo większość z nich nocowała w katedrze. Odór niemytych i przepoconych ciał spowodował konieczność silnego kadzenia wnętrza katedry. Inaczej ciężko byłoby w niej wytrzymać. Dodatkowo do kadzidła dodawano zioła, które miały właściwości odkażające i zabijające wszelkie bakterie i wirusy. Dzięki temu unikano ewentualnych epidemii, które mogłyby wyniknąć z tak dużej ilości osób, które spały w katedrze.

Tradycja mówi, że już w XI wieku istaniała w katedrze kadzielnica. Jednak ta, która stała się sławna na całą Europę ufundowana została przez króla francuskiego Ludwika XI w 1554 roku. Wykonana była ze srebra i bardzo bogato zdobiona. Jedna w roku 1809 podczas wojny Napoleona w Hiszpanii jego żołnierze przetopili Botafumeiro.

Obecna kadzielnica pochodzi z połowy XIX wieku. Wykonana jest z brązu i mosiądzu i posrebrzana. Na co dzień można ją zobaczyć w muzeum katedralnym. Eksponowana jest w bibliotece. Podczas nabożeństw używana jest przy ważnych świętach kościelnych oraz… kiedy się zapłaci 300 euro. Do rozkołysania Botafumeiro potrzebnych jest sześciu mężczyzn. Ubrani są oni w specjalne purpurowe szaty. A do rozkołysania używają mechanizmu, który znajduje się pod kopułą katedry i jest z 1604 roku.

W internecie można znaleźć wiele filmików z udziałem Botafumeiro Dla leniwych w szukaniu (a może na zachętę, żeby poszukać więcej) wklejam jeden przykładowy

Zdjęcie Botafumeiro pochodzi z Wikipedii.

Pokrewne tematy

• Vamos a la playa!
• Procesje Wielkiego Tygodnia
• Tortilla Española
• Przebieranki, przebieranki…
• Dolmen z Axeitos

Wielki Tydzień za to, to głównie PROCESJE.

Przy każdej z parafii w Hiszpanii działają liczne bractwa. Przynależność do wielu z nich to sprawa honorowa, członkostwo jest przekazywane z ojca na syna. Ich działalność nie zawsze jest znana, w przypadku niektórych nawet nielicznie wiedzą, że istnieją. Ujawniają się dopiero w Wielkim Tygodniu. Ubrani w tradycyjne stroje (każde bractwo na swoje kolory, swój herb) najczęściej zakrywają twarze kapturami i uczestniczą w procesjach Wielkiego Tygodnia. Jedni niosą krzyże, inni platformy ze statuami przedstawiającymi sceny męki pańskiej bądź świętych, inni grają na instrumentach. Wszyscy za to w skupieniu i w towarzystwie wielkich emocji przeżywają Drogę Krzyżową. A im bardziej na południe Hiszpanii, tym większe są te towarzyszące emocje. Pojawiają się łzy i krzyki.

Dziś przykładowo w Informacjach był reportaż o jednej z parafii na południu, gdzie dzisiaj… padał deszcz. I z tego powodu odwołano “uczestnictwo” w procesji jednej z zabytkowych platform (mogłaby ucierpieć na deszczu). Te łzy i rozpacz wiernych były zaskakujące, ten żal, że platforma nie uczestniczyła w procesji, ten płacz, że nie mogą ujrzeć świętej panienki. Zaskakujące… a przy tym i w pewien sposób widowiskowe…

No i tak to nie(stety) jest, że to co dla jednych jest wielkim przeżyciem, dla innych staje się widowiskiem. Procesje Wielkiego Tygodnia co roku przyciągają do Hiszpanii rzesze turystów. Zwłaszcza te na południu kraju, bo do południa można się na plaży poopalać, a po południu poprzyglądać procesji. A przy odrobinie szczęścia można też znanych i sławnych spotkać. Przykładowo Antonio Banderas co roku uczestniczy w procesji w jego rodzinnych mieście Malaga. Nigdy co prawda nie wiadomo którego dnia przybędzie do Malagi, ale pewne jest, że będzie. W końcu co roku przyjeżdża. Kiedyś w procesjach brał udział w kapturze, żeby zachować większą anonimowość. Teraz jednak jest prezesem Fundacji Lagrimas y Favores (Łzy i pomoce, dobre uczynki…) i kaptura już nie używa. Zawsze jednak aktywnie w procesjach uczestniczy.

Na zakończenie dodać można, że oczywiście feministki nie odpuszczają nawet i procesją i walczą o swoje prawo do niesienia platform… Tylko pewności jakoś nie ma jak daleko je by doniosły… Poza tym co roku wybierany jest jeden więzień (z kategorii tych mniej groźnych, kieszonkowcy, itp) i uczestnictwo w procesji “zmazuje” jego złe uczynki i dzięki temu zwalniany jest do domu.

My w ubiegłym roku turystycznie oglądaliśmy procesję w Burgos (zdjęcia z Burgos). Tegoroczne procesje wciąż przed nami  

Pokrewne tematy

• Vamos a la playa!
• Największa kadzielnica świata: BOTAFUMEIRO
• Tortilla Española
• Przebieranki, przebieranki…
• Dolmen z Axeitos

Ogólnie to pozycji Buddy jest bardzo dużo. Każda coś wyjaśnia, każda do czegoś nawiązuje. Faktycznie trzeba się interesować buddyzmem, żeby sobie to przyswoić. Są pozycje typowe, bardzo popularne, ale są też rzadko spotykane, jak Budda wędrujący, którego dziś widzieliśmy. Ten spacerujący Budda znajduje się w Parku Historycznym w Sukhothai. Jest to kompleks, w którym znajduje się ponad 20 ruin świątyń i który zwiedzaliśmy dziś na rowerach.

_________________________________

To było ostatnie, co jeszcze w Tajlandii napisałam. Chyba z niewyspania nie byłam w stanie na bieżąco więcej napisać I tak to odłożyłam w czasie, a teraz patrzę do kalendarza i okazuje się, że w sobotę minie nam pół roku od ślubu. WOW!! Zleciało niewiarygodnie szybko. Ale mimo to postaram się odtworzyć naszą Tajlandię

Tak więc wynajęliśmy rowery i pedałując zaczęliśmy zwiedzać Park Historyczny Sukhothai. Czemu na rowerach? W sumie obszar nie jest duży, cały Park otacza mur o wymiarach 2km na 1,6km, ale piechotką jednak zajęło by trochę. Zwłaszcza przy normalniej pogodzie. My mieliśmy cały wyjazd zachmurzony, więc duchoty nie udczuwaliśmy za bardzo. Ale mogę sobie wyobrazić, że przy słońcu ciężko by było… W skład parku wchodzą ruiny XII i XIV wiecznych świątyń i pałacu królewskiego.

To właśnie tu znajduje się posąg wspomnianego wcześniej wędrującego Buddy, jeden z nielicznych tego rodzaju. Oprócz tego w samym środku Parku stoi posąg króla Ramkhamhaeng.  XIII-wieczni władcy trzech królestw, które obecnie wchodzą w skład Tajlandii są obecnie czczeni prawie tak jak Budda. I właśnie przy jego posągu wręczył Aldo każdemu z nas zestaw, który można w każdym miejscu kupić i który kupują wszyscy, żeby godnie stanąć przed posągiem Buddy (czy króla jak w tym przypadku). Zestaw obejmuje: kwiat lotosu, kadzidełko i płatek złota, służący do pozłocenia posągu. Niewiarygodne, jak wiele złota ci tajscy biedacy kupują i ofiarowują na świątynie…

A tuż za murami znajduje się gigantyczny Budda Phra Achana. Jak gigantyczny? Najlepiej zobaczyć na zdjęciach: Sukhothai Tajlandia

Pokrewne tematy

• Ayuthaya
• Zdjecia z Tajlandii
• Most na rzece Kwai
• Bangkok
• Z wycieczką do Tesco

W mojej opinii zdecydowany symbol kuchni hiszpańskiej. Prosta do przygotowania, sycąca i dodawana w Galicji jako przekąska do napojów w większości barów. Pokrojona jest wtedy w małe kawałki, najczęściej przebite wykałaczką.

Występuje w podstawowej wersji jako tortilla de patatas, czyli tortilla z ziemniaków. Ale oczywiście wzbogacona może być o przeróżne różności. Prawie jak nasza jajecznica “na winie”, czyli co się nawinie.

Na porcję dla dwóch-trzech osób (tak, żeby zjeść, a nie tylko przekąsić), czyli na patelnię przygotować należy:

- 2 średnie ziemniaki

- 3 jajka

- wszystko co się nawinie, przykładowo: cebulka, pieczarki, papryka, zielony groszek, krewetki.

Ziemniaki kroimy w cienkie i drobne plasterki, solimy i smażymy na głębokim gorącym oleju (najlepiej w tej samej patelni, w której potem tortillę planujemy smażyć). Kiedy już prawie są usmażone, dodajemy do nich drobno pokrojone dodatki i smażymy dalej. W tym czasie w głębokiej misce rozbijamy jajka i ubijamy je. Następnie dodajemy do nich usmażone warzywka, mieszamy, z patelni odlewamy olej i wlewamy na nią masę jajeczną. Można ją przykryć, żeby jajko i na górze się ścięło, wtedy łatwiej będzie tortillę przekręcić. A jak nie to grozi zachlapaniem całej kuchni (jak to mi za pierwszym razem wyszło…). Kiedy na spodzie tortilla jest już usmażona, patelnię przykrywamy talerzem i szybkim zdecydowanym ruchem obracamy ją. Stawiamy pustą patelnię na ogniu i zsuwamy do niej tortillę z talerza. Kilka chwil jeszcze trzymamy na ogniu i znów przykrywamy patelnię talerzem. Tym razem jednak potrawa jest już gotowa do spożycia.

Można ją jeść na gorąco lub na zimno. Hiszpanie oczywiście zagryzają ją chlebem. A najchętniej całkiem robią z niej kanapkę, wkładając w środek chleba. I jeśli mój mąż jest przykładem typowego Hiszpana, to mogą ją jeść o każdej porze dnia i nocy i zawsze się nią zachwycają

Pokrewne tematy

• Jestem lepsza niz Hemingway
• Gwiazda Galicji
• Vamos a la playa!
• Największa kadzielnica świata: BOTAFUMEIRO
• Procesje Wielkiego Tygodnia

Za to karnawał! Tu dzieje się zupełnie przeciwnie. Tu można wypuścić wyobraźnię na szerokie wody i bez najmniejszego obciachu wcielić się w coś, w co jeszcze nikt się nie wcielał czego przykładem mogą być przebrania za truskawkową gumę do żucia przyklejoną pod krzesełkiem. To był zdecydowanie mój tegoroczny hicior abstrakcji Ciekawe czy ktoś odgadnie jak to przebranie zrobili?

W wiadomościach za to podali, że tegorocznym numerem jeden w Hiszpanii wśród przebrań była Lady Gaga. Być może, bo nawet w Noi była grupka za nią przebrana.

Za to my w tym roku przebraliśmy się za Wikingów. Stroje bardzo mi się podobały Kupione zostały oczywiście we wszechobecnym sklepie u Chińczyka. A przydadzą się jeszcze na letni festiwal Wikingów (wspomniałam już, że okazji do przebieranie się jest mnóstwo). I tak robi chyba większość osób tutaj. Jak już kupują jakieś przebranie, to wybierają takie, które będą mogli wykorzystać w przyszłości. A skoro ogromną popularnością cieszą się festiwale średniowieczne, to i przeważające wśród przebrań do kupienia były stroje średniowieczne. Tak jak je oglądałam, przypomniałam sobie pewien zjazd wojów średniowiecznych, na którym kiedyś dawno temu byłam.

Płonące ognisko, piekące się w piwie mięso, ktoś przygrywający na jakimś średniowiecznym instrumencie, ktoś inny śpiewający, inni tańczący i oczywiście nocne Polaków rozmowy. Ta którą zapamiętałam była krytyką strojów, które miała na sobie wchodząca do bractwa rycerskiego młodzież. Główne zarzuty dotyczyły “niehistoryczności” owych strojów. Tu był zły kolor zastosowany, coś tam nie tak uszyte, w dodatku maszynowo nie ręcznie, paski ze skaju a nie skórzane, sandałki z targu, itp. Moim zdaniem młodzież ta (w wieku gimnazjalnym) wyglądała fajnie, mieli dopracowane szczegóły, prezentowali się nieźle. Ale te właśnie dopracowane szczegóły były niehistoryczne. Zdaniem starych weteranów zlotów rycerskich powinni nie kompletować całego stroju, tylko stopniowo jego elementy, ale zgodne z prawdą historyczną. Bo wiadomo, że nie stać ich na wszystko skórzane, więc powinni jedną rzecz sobie kupić a resztę stroju mieć współczesną. Po pierwsze nie zgadzam się z tym zdaniem, a po drugie tutaj to dopiero mogliby protestować i negować historyczność strojów. Bo te średniowieczne takie bardziej filmowe niż rzeczywiste podejrzewam. Ale za to piękne i kolorowe

I to tu jest fajne, że nikt sobie głowy krytykowaniem i ocenianiem na zaprząta, tylko jak jest czas zabawy, to się bawią! A jak się bawią, czy co się działo na ulicach Noi odrobinkę pokazuje ten filmik:

Zdjęcia karnawał 2011

Pokrewne tematy

• Vamos a la playa!
• Największa kadzielnica świata: BOTAFUMEIRO
• Procesje Wielkiego Tygodnia
• Tortilla Española
• Dolmen z Axeitos

Mnie naszło na takie rozważania po wizycie w Axeitos, miejscu, w którym znajduje się jeden z lepiej zachowanych galicyjskich dolmenów.

DOLMEN to nic innego jak miejsce zbiorowego pochówku z okresu neolitu, czyli epoki kamienia. Ten z Axeitos jest datowany na lata 4000-3600 przed naszą erą. Zachowała się w nim, nazwijmy to główna sala oraz korytarz do niej prowadzący.

Sala ma 3,20m na 2,40 i zbudowana jest z 8 dużych płyt kamiennych. Tłumacząc hiszpańskie nazewnictwo płyty te to ortostaty. Choć nie bardzo nazwa mi się podoba ze względu na greckie pochodzenie słowa… Dobra, nie ważne Wróćmy do galicyjskiego dolmenu.

Wspomniane płyty tworzą salę główną: siedem z nich ściany i ósma rodzaj zadaszenia. Zachował się też długi na półtora metra korytarz, który kiedyś też był zadaszony. Cała zaś konstrukcja była kiedyś zasypana ziemią i okryta kamieniami. Tak jak na załączonym obrazku (1 to warstwa kamieni, 2 – ziemia, 3 – sala główna dolmenu, 4 – korytarz i wejście). Na płytach, po ich wewnętrznej stronie do dzisiaj zachowały się “zdobienia”. Jeden z obrazków przedstawia coś w rodzaju krzyża. Biorąc jednak pod uwagę lata jego powstania, nie jest to raczej krzyż jako krzyż. Może to być raczej przedstawienie osoby z rozłożonymi ramionami. Drugi z obrazków to pionowa linia, od której po lewej stronie wychodzą dwie: ta wyżej jest krótsza i pozioma, ta niżej dłuższa i skierowana w dół. Kiedyś był jeszcze jeden kamień z rysunkami zwierząt, jednak zaginął w roku 1927.

Obecnie w okolicy dolmenu zrobiony jest rodzaj parku, do którego dojazd jest dobrze oznakowany. Zrobione są miejsca parkingowe, mimo plac zabaw. Ponoć prowadzone są tu lekcje historii dla dzieci. Przyznam szczerze, że nie tylko dolmen, ale i zagospodarowanie jego zaplecza zrobiło na mnie wrażenie. Można brać z niego przykład.

Więcej o dolmenie (po hiszpańsku): link

Zdjęcia z Galicji

Pokrewne tematy

• Vamos a la playa!
• Największa kadzielnica świata: BOTAFUMEIRO
• Procesje Wielkiego Tygodnia
• Tortilla Española
• Przebieranki, przebieranki…

Przez ten rok przewinęło się nas sporo, ale część jest już tu na stałe, więc zanim poziom dla zaawansowanych skończymy z pewnością w klasie będą.

Razem ze mną próbę klasyfikacji pisała Sara. Jakoś od początku się zgadałyśmy. Co prawda na początku kosztowało mnie sporo zrozumienie jej portugalskiego, mimo że się starała, jakoś po hiszpańsku nie mówiła. Sara jest z Angoli, przyjechała do Galicji z mężem i dwójką dzieci. Mąż dostał tu trzyletnie stypendium na Uniwersytecie Santiago, ona zostawiła pracę nauczycielki w Angoli, żeby nie rozłączać rodziny. Teraz cały czas zajmuje się domem i dziećmi (5 i 3 latka), ale stara się zalegalizować tutaj swój dyplom , żeby też złapać coś na uniwersytecie. Za dwa lata jej mężowi kończy się stypendium, jak na razie planują powrót do kraju.

W tym roku zbliżyłyśmy się też z Tanią. Jest z Kijowa i w moim wieku. Ślub z chłopakiem stąd wzięła równo rok przed nami, czyli prawie tyle samo jesteśmy tutaj, bo oni przed ślubem nie mieszkali razem. Jej mąż raz w interesach przyleciał do Kijowa, wtedy też się poznali. Potem przylatywał już tylko do niej, ona ze względu na ograniczenia wizowa do Hiszpanii nie przylatywała. Któregoś razu powiedział jej, że ma już dość tego latania i albo ślub wezmą, albo już więcej nie przyleci. No i wzięli ślub W domu rozmawiają po angielsku, więc Tania ma trudności z nauką hiszpańskiego. Ja ją za to perfidnie wykorzystuję do podtrzymania mojego angielskiego na poziomie komunikacyjnym

Po angielsku rozmawiamy też z Dieterem z Niemiec. Dorosły już mężczyzna, który też tu jest z miłości, tylko on ze swoim chłopakiem szybko ślubu nie wezmą… Z Dieterem można się wymieniać pomysłami na nowe potrawy i przepisami. Możnaby się było tez książkami wymieniać, jakby czytać po niemiecku, bo ma ich niesamowicie dużo. No i imponuje mi tym, że w jego wieku próbuje (z różnym rezultatem, ale jednak) nauczyć się języka obcego.

W podobny sposób imponuje mi Nan. Z tym że ona nie tylko języka, ale i całego alfabetu musiała się nauczyć, bo w Korei trochę inaczej piszą. Nan zajmuje się akupunkturą i pracuje tu w jednej z klinik z medycyną wschodu. W rozkoszny sposób podczas mówienia pomija rzeczowniki

Zdecydowaną większość uczniów stanowią Brazylijczycy. W summie to nie wiem ile ich jest, bo co jakiś czas pojawiają się nowi, inni odchodzą. Wśród nich ciekawy jest Luis, z którym całymi godzinami można o kosmetykach rozmawiać, Viviane, która wszystkich na lekcje salsy wyciąga, Vesley, który wciąż i uparcie po portugalsku mówi, Rafa, Marley…

Dalej jest Vendula z Czech, Stefano z Włoch, Bledar z Albani, Nelson gdzieś z Afryki. Była Patrizia z Austrii, dziewczyna z Palestyny, inna z Holandii.

Z założenia jeszcze ponad dwa lata przed nami lub półtora roku, jeśli i poziom zaawansowany przyspieszą nam jak te do tej pory. Trzymam za nas kciuki, na egzaminach, które teraz mamy

Pokrewne tematy

• Życie w Galicji w Hiszpanii
• Zima…
• Zmiany – przemiany – plany
• Czyżby niefart??
• Jak marynarz

Któregoś dnia wybraliśmy się na zwiedzanie kopalni San Finx. I postaram się opowiedzieć o tym, co z tej prezentacji po galicyjsku zrozumiałam…

Zaczęło się od cyny. Bo kopalnie na początku były kopalniami cyny, wolfram był wtedy jednym z odpadów, które towarzyszyły właściwemu wydobyciu i… był wyrzucany razem z innymi odpadami. Działo się tak od samego początku istnienia kopalny (czyli roku 1890) aż do końca Wojny Cywilnej w Hiszpanii (czyli roku 1939). W tym okresie właścicielami kopalni zawsze byli Anglicy. Dawali pracę lokalnym chłopom oraz chłopkom. Mężczyźni pracowali przy wydobyciu cyny, kobiety zaś przy “obsłudze” angielskich dyrektorów. Mieli oni bowiem piękne domy z jeszcze piękniejszymi ogrodami, kort tenisowy i oczywiście stajnie, gdzie trzymali najdoskonalsze koniec. Żyło im się dobrze i przyjemnie, dzięki tym złożom cyny. A miejscowi też nie narzekali, bo dzięki kopalni nie głodowali tak, jak przedtem. I pewnie dalej wolfram odrzucany byłby wraz z innymi odpadkami, gdyby w Europie nie wybuchła Druga Wojna Światowa.

Po pierwsze zgadnie z rozporządzeniem Franco kopalnia San Finx (jak z resztą wszystkie przedsiębiorstwa prywatne) została upaństwowiona. Spowodowało to, że górników zaczęto znacznie gorzej traktować, wydłużona godziny pracy, obniżono pobory. Po drugie zamiast cyny, zaczęto wydobywać wolfram. Czemu? Gdyż nagle stał się metalem bardzo poszukiwanym w całej Europie, głównie przez Niemców i Anglików. Służył przecież między innymi do budowy czołgów.

Zmieniło się życie górników. Godziny pracy zostały tak wydłużone, że większość z nich nocowała w kopalni, gdyż nie daliby rady pójść do domów i wrócić na czas do pracy. Nadzór nad robotnikami również bardzo się zwiększył. Cena wolframu rosła, zarobki pozostawały niezmienne. Siłą rzeczy więc pojawił się czarny rynek wolframu. Zwłaszcza, że kamienie z tym metalem, będące odpadami po wydobyciu cyny, porozrzucane były po okolicznych lasach. Ojcowie więc szli do pracy do kopalny, dzieci zaś szukać wolframu po lasach. Potwierdziła to pani, która była z nami na prezentacji – w latach pięćdziesiątych jako nastoletnia dziewczynka chodziła zbierać wolfram. Ponoć czarny rynek sprzedaży wolframu przewyższał rynek oficjalny.

W latach 60 ceny wolframu zaczęły spadać, a wraz z nimi i wydobycie tego metalu. Oficjalne zamknięcie kopalni nastąpiło w latach 80. Teraz trwają prace remontowe, mające na celu poprawę bezpieczeństwa i rozpoczęcie ponownego wydobycia minerału. Na zdjęciu powyżej są odremontowane już budynki kopalni. Może w przyszłości i je uda się zwiedzić i zobaczyć jak w praktyce wygląda wydobycie wolframu.

Pokrewne tematy

• Hiszpańska wyspa La Toja
• Vamos a la playa!
• Największa kadzielnica świata: BOTAFUMEIRO
• Procesje Wielkiego Tygodnia
• Tortilla Española

Tradycja stawiania tak bogatych szopek pochodzi podobno z XVIII wieku i przywieziona została z Włoch przez Karola III. To dzięki niemu w okresie Bożonarodzeniowym nie tylko kościoły Hiszpanii, ale też główne place miast, hole ratuszy, wystawy sklepowe i wszystkie inne możliwe miejsca zapełniają się owymi szopkami. Istnieją specjalne cechy rzemieślników, zajmujące się wyrobem figurek. Sklepy “U Chińczyka” też nie pozostają w tyle i można w nich kupić przeróżne figurki. Bo w domach tuż obok choinki również ustawia się Belen.

Na mnie ogromne wrażenie wywarło Belen znajdujące się w budynku Ratusza w San Sebastian. Nie było co prawda tradycyjne dla Kraju Basków, ale przedstawiało postaci i miasteczko włoskie z XVIII wieku, czyli z okresu, kiedy takie szopki pojawiły się w Hiszpanii. Detale były niezwykłe: kobieta karmiąca dziecko piersią, dwóch pijaczków śpiących na sianie w oborze, pawie. Przecudne.

Inny charakter miały figurki znajdujące się na placu przed ratuszem, czyli na Plaza Guipuzcoa. Tutaj przedstawiono poszczególne sceny z życia Maryi i wydarzenia towarzyszące narodzeniu. Znalazło się więc tu Zwiastowanie Maryi, pasterzom, zamek Heroda, przybycie Trzech Króli, ucieczka do Egiptu. Ale nie zabrakło baskijskiego Olentzero, czyli starca z brodą, który zamiast Mikołaja przynosi dzieciom prezenty.

Kilka zdjęć przedstawiających hiszpańskie szopki znajdziecie tutaj.

Pokrewne tematy

• Vamos a la playa!
• Największa kadzielnica świata: BOTAFUMEIRO
• Procesje Wielkiego Tygodnia
• Tortilla Española
• Przebieranki, przebieranki…