W głowie mi siedzi to, co kiedyś pisałam o moich Rumuńskich Marzeniach, o miejscach, które chciałabym tam jeszcze zobaczyć. Co tu ukrywać, prawie wszystkie je objechałam i to z nawiązką. Ale więcej w tym było przypadku niż mojej celowej działalności, więc zdecydowanie się one spełniały, niż ja je realizowałam.

Jedyne co musiałam zrobić to przyjąć zlecenia, a potem już tylko się do nich przygotować. I tak to poleciało.

Tak więc Delta Dunaju. Niezwykły rezerwat przyrody pełen ptactwa i kwiatów wodnych. Od kormoranów dosłownie opędzić się nie da Gdzie okiem nie spojrzeć tam stają sobie na wodzie i polują na mało uważne ryby. Rejs Deltą zaczęliśmy w miejscowości Tulcza, płynęliśmy kawałek Świętym Jerzym, po czym kanałami na północ do Kilii i nią wróciliśmy do Tulczy. Całość rejsu trwała cztery godziny. Te nazwy, które wymieniam to główne ramiona Dunaju. Właśnie w Tulczy się on rozgałęzia na Kilię, Sulinę i Świętego Jerzego. Przy granicy z Ukrainą płynie Kilia, która jest najszerszym z ramion w Delcie. Oczywiście odnogi te połączone są ze sobą wieloma kanałami, tworzą szereg jezior. Bajkowe miejsce dla miłośników ptactwa. Przykładowo jest to jedyne miejsce w Europie, gdzie spotkać można pelikany. Nam się niestety nie udało na nie trafić.

Na lunch na promie podano rybkę

Przy okazji bycia na wschodzie kraju doświadczyłam jeszcze dwóch rzeczy, o których istnieniu nawet nie wiedziałam. Między innymi ruiny Histrii – grackiego miasta założonego już w VII w p.n.e. Było to wtedy największe miasto po tej stronie Morza Czarnego. Potem zajęli je Rzymianie, ale zachowali architektoniczny Histrii. Czas oczywiście był nieubłagany i mimo iż po upadku Cesarstwa Rzymskiego miasto jeszcze kilkaset lat istniało, chyliło się stopniowo ku upadkowi. Obecnie jest powoli “rekonstruowane”, działa tam muzeum z eksponatami z wykopalisk. A spacer wśród ruin Histrii bardzo łatwo pozwala przenieść się myślami do pierwszych wieków naszej ery

Kolejna rzecz na wschodzie, ale trochę bardziej w głębi kraju, a mianowicie w Karpatach Wschodnich to niesamowite Wulkany Błotne. Tereny Rumunii są terenami roponośnymi. Ropie towarzyszą przeróżne gazy, jakie dokładnie – nie mam pojęcia Ważne, że te akurat są ciepłe i podgrzewają swoją obecnością ziemię, która dzięki temu ma postać błota. Błota ciepłego i słonego zarazem. Nagromadzone gazy próbują uwolnić się na powierzchnię wyrzucając przy okazji tę błotną lawę, a ona przy kontakcie z powietrzem powali zasycha. Tworzą się w ten sposób rodzaje stożków wulkanicznych, a których środka czasem powali, a czasem gwałtownie wypluwane jest błoto. Ono też zasycha podnosząc odrobinę stożek wulkanu. W taki to sposób niektóre z wulkanów mają nawet do metra wysokości.

Rumunia jest jedynym krajem w Europie, gdzie wulkany błotne występują. Właściwie są jeszcze na Islandii, ale ona od kontynentu trochę oderwana jest… Trzecie miejsce gdzie spotkać je można to Wietnam. O czwartym nie słyszałam… I niech mi ktoś powie, że Rumunia nie jest wyjątkowa

O reszcie miejsc, kiedy indziej

Pokrewne tematy

• Biertan i Hunedoara
• Nos casamos
• Reus i Tarragona
• Piosenka
• Bezpańskie psy w Rumunii

Jak w temacie

W dzień mojego wyjazdu do Polski leżeliśmy na łóżku. Smutno było się rozstawać. Ja nawet się popłakałam, że nie chcę lecieć, że nie chcę się nawet na tak krótki czas rozstawać, że chcę być z nim.

ON: A chcesz wyjść za mnie?

JA: No przecież, że chcę.

ON: To jak będziesz teraz w Polsce, to poszukaj jakiejś sali na wesele.

JA: Co? Już? Jak to?

ON: No a na co czekać?

No i w ten sposób zaręczyliśmy się   Datę ślubu ustaliliśmy na październik, ale zorganizować wszystko chcę do końca czerwca, czyli dopóki w Polsce jestem. Potem na odległość będzie ciężej. Na szczęście mam przy sobie znacznie bardziej zorganizowaną niż ja Olę, która wszystko ładnie segreguje u siebie na blogu. Tak więc ślubna tablica organizacyjna już działa A ja zbieram pomysły i przytłaczam się ogromem tego wszystkiego. Szkoda, że wszystkie decyzje na mojej głowie. Ale fakt, ON nawet nie wie jak wygląda polskie wesele, w Hiszpanii to inaczej robią. Moje też typowo tradycyjne nie będzie. Ale skoro główne decyzje na mojej głowie, to i w moim klimacie będzie Tak więc myślą przewodnią jest PODRÓŻ…

Pokrewne tematy

• Moje życzenia dla Ciebie
• O spełnianiu marzeń
• Zmiany – przemiany – plany
• Piosenka
• Jak marynarz

Pokrewne tematy

• Hmmm…
• Net Day Lublin #3 (30.maja 2009)
• Wpisy z Ameryki Południowej
• Z nudów o LubForum
• Przesilenie wiosenne

Pierwsze pytanie jakie padło dotyczyło Katynia*. Bo o co nam tak na prawdę w tym wszystkim chodzi? Przecież w 1940 roku to była wojna. A jak wojna, to i zabijanie ludzi. Więc w czym problem? Dopiero liczba ponad 20000 wymordowanych jeńców wojennych i utrzymywanie tego faktu w tajemnicy, przekonały, że nie były to zwykłe działania wojenne, że było to ludobójstwo.

Przy okazji omawianej wojny puściłam “40 do 1″ z hiszpańskimi napisami.

W Hiszpanii Drugiej Wojny Światowej prawie nie odczuli. Wszystkie ich wspomnienia koncentrują się na Wojnie Domowej (1936-1939). Wybory wygrał lewicowy front, który chciał wprowadzić wiele zmian. Między innymi zaczął zwalczać Kościół Katolicki. Ludność zaczęła się buntować. Wybuchły zamieszki, które przerodziły się w wojnę domową. Na czele tych zamieszek stał generał Franco.

Po wojnie generał Franco stanął na czele państwa. To, czego przed wojną próbowano zakazać, Franco zaczął narzucać. Okres jego rządów to była konserwatywna dyktatura. Wprowadzona została cenzura, prasa i telewizja były kontrolowane przez rząd, niektóre filmy i książki były zakazane. Nielegalne były jakiekolwiek partie czy ugrupowania polityczne, zaczęły się presje polityczne, wielu Hiszpanów zostało wygnanych z kraju lub po prostu z niego uciekło. Bo kto nie był z Franco, był przeciwko niemu.

Przy okazji dyktator był bardzo pobożny. Wprowadzone zostały restrykcje dotyczące norm społecznych, zachowań.  Przykładowo był zakaz sprzedawania jakichkolwiek środków antykoncepcyjnych. Nie istniały rozwody. Dlatego po śmierci Franco nastąpiła tzw. “epoca del destape”, czyli “epoka odkrycia”. I nie chodziło tu wcale o odkrycia typu odkrycie Ameryki, ale o odkrycie czegoś, co wcześniej musiało być zakryte, o odkrycie ciała, czyli po prostu rozebranie się.  Znalazło to odzwierciedlenie w filmie hiszpańskim. Nastąpił boom na filmy pornograficzne, które w końcu nie były zakazane. Ale też sposób ubierania się zaczął być luźniejszy, pojawiły się plaże nudystów. Hiszpania zaczęła oddychać pełną piersią, nagą piersią. Jak wspomniałam było to po śmierci generała Franco, czyli od 1975 roku.

W tym samym czasie Polska otrząsnęła się po ataku stonki ziemniaczanej i w spontanicznym czynie społecznym przystępuje do realizacji wieloletnich planów odbudowy zniszczonego wojną kraju. Zmęczonych pracą obywateli na duchu podtrzymuje “Polska Kronika Filmowa”, która w swych jakże trafnych reportażach pokazuje osiągnięcia ludu i gani jego słabości.

Ogólnie rzecz ujmując: komunizm i pranie mózgów.

Protesty zaczęły się w roku 1980. Jako pierwsze strajki wybuchły w Lublinie (lubelski lipiec ‘80), jednak najbardziej znane były te z sierpnia ‘80 w stoczni gdańskiej. Zawiązała się Solidarność i przy okazji jej 25-lecia na koncercie wykonane zostały “Mury”.

Puściłam tę piosenkę Kaczmarskiego i okazało się, że nie jest ona do końca Kaczmarskiego. I już wiem o kim mówią jej słowa “młody był“. Ale to innym razem…

*Nazwa była już znana J. z innych okoliczności. Otóż siedzimy kiedyś w barze i przychodzi jeden z tych czarnych, co pirackimi filmami handlują i na wierzchu sporej kupki płyt ma płytę z napisem “Katyń”.  Od razu zareagowałam, że film ważny, że fragment historii Polski, ze mógłby załatwić, bo jeszcze nie widziałam. Ostatecznie jeszcze nie widzieliśmy, bo wersji dubbingowanej po hiszpańsku nie namierzyliśmy. A z napisami, to przecież się nie da oglądać…

Pokrewne tematy

• No Related Post

[View with PicLens]

Na początku nie chciałam uwierzyć,  że się tu wszyscy w ostatni weekend karnawału przebierają. Ale jednak. Były grupy osób poprzebierane tak samo, albo każdy inaczej. I widać, że w wiele przebrań było włożone sporo wysiłku, pracy i chęci. Pomysły były przeróżne. Kury, Indianie, piraci, NASA, zespoły muzyczne, postaci z Avatara… długo by wymieniać. W każdym razie wszyscy kolorowi, weseli i nastawieni na dobrą zabawę. Bez obciachu wyjścia na zewnątrz w tych przebraniach. Fajowo

Pokrewne tematy

• Życie w rytmie salsy
• Życie w Galicji w Hiszpanii
• Castro de Barona
• Reus i Tarragona
• Galicja skąpana w deszczu

Klimat i pogoda

Na pewno łagodniejsze niż w Polsce. W zimie temperatura nie raczej poniżej zera stopni, śnieg pada raz na pięć lat. Raz jak w tamtym roku przymrozki złapały, to wszyscy wpadli w panikę, zaczęli się ślizgać po drogach i znacznie wzrosła liczba stłuczek. Ale co się dziwić: opon zimowych brak, w Santiago wszystkie skrzyżowania z górki lub pod górkę, a i ludzie nienawykli do takich anomalii pogodowych. Lato też znacznie łagodniejsze niż u nas, bo do 30 stopni to raczej temperatura nie dochodzi. Więc możnaby powiedzieć, że doskonale… Gdyby nie ten przeklęty deszcz. Popadałoby raz a solidnie co jakiś czas, a nie tak siąpi i mży dzień po dniu. Na prawdę działa to na nerwy. A prze tę wilgoć w powietrzu temperatura odczuwalna jest znacznie niższa, więc w zimowej kurtce tu chodziłam już w listopadzie, tej samej co w Polsce w styczniu.

Plusem tego deszczyku jest to, że jest tu zielono. Ziemia nie jest wypalona przez słońce, jak w innych hiszpańskich rejonach. Jest zielono jak w Polsce. Ale przez ten deszcz nie zostanę tu na zawsze!

Praca

Kryzys Pani Kochana, kryzys… W Poslce w ogóle tego się nie odczuwa. Więc nie ma aż takiego wyobrażenia na temat kryzysu i wierzyć się nie do końca w niego chce. Tu jednak non stop się o nim słyszy. Piuerwsze moje odczucie było takie, że jest to “magiczne słowo”, które ma na celu wyrgowanie niższej ceny chociażby.

Okazuje się, że Hiszpanię kryzys na prawdę dotknął. W zakładach, które tu w Galicji zatrudniały po 500 osób, zostało teraz 100 pracowników. Tu się nie szczypią. Żadne protesty, dotacje od państwa. Nie ma kasy, jest kryzys, więc do widzenia. Radźcie sobie sami. Przez te zwolnienia właśnie, znajoma Polka w tutejszym pośredniaku usłyszała, że szansy raczej na znalezienie jej pracy nie będzie, bo w pierwszej kolejności do pracy są Hiszpanie. Tak więc jeśli nie ma czegoś załatwionego wcześniej, to może być ciężko.  Aktualnie wszyscy zwalniają pracowników.

Kryzys ominął właściwie tylko organizacje rządowe. Jednak tutaj, żeby pracować w Xunta Galicia, czyli czymś jak nasz Urząd Marszałkowski, trzeba nie tylko po hiszpańsku, ale też po galicysku mówić (gallego). A tego się w Posce raczej nikt nie nauczy.

Wszyscy mają nadzieję, że teraz się coś ruszy z okazji Świętego Roku.

Polonia

Jest tu dość prężnie działająca Polonia. Spotkania mają co miesiąc przy którymś kościele. Msze odprawia polski ksiądz i potem sobie gadają. Razem walczą o różne rzeczy, pomagają sobie. Teraz między innymi spora część z nich pozwalniana została bez odprawy, no i o to właśnie walczą. Ksiądz prowadzi ten ośrodek dla pielgrzymów, który jest ostatnim miejscem noclegowym na Camino de Santiago.

Na ich temat jeszcze za dużo nie wiem. Ale planuję się dowiedzieć. Tak samo jak o systemie edukacji. Z tego co mówiła jedna Polka przed przyjazdem uczyła dzici podstawowych słówek, liczebników, itp. No i teraz w szkole starszy sobie nawet radzi. Młodszy nic nie rozumie i przez to nie chce do szkoły chodzić. Ale dzieci szybko język łapią, więc jest szansa, że szybko jakieś zaległości by nadrobiły.

Jeśli jeszcze jakieś pytania są to pytaj śmiało

Pokrewne tematy

• Karnawał 2010
• Zima…
• Zmiany – przemiany – plany
• Castro de Barona
• Reus i Tarragona

[View with PicLens]

Pokrewne tematy

• Życie w Galicji w Hiszpanii
• Zmiany – przemiany – plany
• Czyżby niefart??
• Jak marynarz
• Sekret Moherowych Beretów

Sprawa kolejna to… SKACZĘ (patrz post poprzedni). Bilety do Hiszpanii już kupione. Wylot 21.października. Przepaść jest mniej więcej taka jak na zdjęciu. I nie wiem co będzie na dnie. I czy lądowanie bardzo zaboli, czy delikatne się okaże. Ale skaczę… Więc niedługo może się okazać, że posty, które teraz piszę w kategorii “Hiszpania” będą jako codzienność, a pojawi się nowa kategoria poświęcona przyjazdom do Polski.

A na koniec wierszyk od Nadziei dla Ani, w którym pojawiam się jako postać drugoplanowa Błędy ortograficzne oryginalnie odautorskie

Widziałam Ane w mroku
jak siedziała na ławce pełna uroku
Jej twarz sie śmiała
gdyż nagle hindusa ujżała

Boolwoodu Książe
spojżał na Ane i jej usta płonące
Ta wzrokiem odpowiedziała
i serce swe mu oddała

Z piosnki morał taki
że na Ane działają
czarne chłopaki

Choćby Eliza z zazdrosci umierała
lepiej by na tego pana w życiu nie spojżała
Bo Ana oczy wydrapie i da Elizie po łapie  

Nadia gdyby tę akcje widziała
to by dziewczyn nie rozdzielała
Niech sie leją nieboraki
za te czarne kłaki  

Eliza jednak nie wytrzymała
i do Olega na skargę poleciała
Ten jednak jej z opresji nie wybawił
bo zazdrości nie trawił  

Za to Kryśka -emocji miłośniczka
do Turyna zatelefonowała
i tak mu gadała :
Turyno drogi
ratuj MTK progi
bo dziewczyny
sie łapia za rogi

Sprawa rozwiązana
damy czadu do rana
bo świętuje dzisiaj
Nasza Droga Ana

cdn.....

Pokrewne tematy

• Moje światy
• Nos casamos
• Życie w Galicji w Hiszpanii
• Zima…
• Moje życzenia dla Ciebie

I mimo że się rwę do opisania Rumunii wstrzymam się jeszcze. Na razie dodałam nowe zdjęcia z Galicji: z ruin celtyckiego zamku Barona (Gerard coś dla Ciebie!!).

Zamek wybudowany był na skałach w taki sposób, że z trzech stron miał ocean, tylko z jednej dojście od strony lądu. Z tej właśnie strony postawiony był dodatkowy pierścień murów obronnych. Z pozostałych stron mur był niepotrzebny – skalisty brzeg i kłębiące się fale zapewniały wystarczającą obronę mieszkańcom zamku. Kim byli mieszkańcy? Cóż, skoro zamek celtycki to pewni Celtami Wciąż jednak nie znam histerii Celtów w Galicji. To, że w niej byli można zauważyć w wielu miejscach. Jednak nie wiem na ile są to prawdziwe pozostałości, a na ile symbole zostawione dla turystów?

Zamek jednak stał tu kiedyś na pewno. Z oczy rzucają się ściany pozostałe po pomieszczeniach czy izbach na zamku. W kształcie półokrągłych elips. Kolejny element symboliki? Miały od góry patrząc jakiś znak tworzyć? A może po prostu z okrągłych kamieni łatwiej wybudować półokrągłe pomieszczenie? Może ściany wtedy są stabilniejsze? Mogę się tylko domyślać. Wiem za to, że wygląda to bardzo ładnie. Połączenie tych skał, ruin, fal oceany, nieba i zachodzącego słońca urzekło mnie. To jest to, co lubię najbardziej

Zdjęcia z Castro de Barona do obejrzenia w zakładce: zdjęcia Hiszpania

Pokrewne tematy

• Karnawał 2010
• Życie w Galicji w Hiszpanii
• Reus i Tarragona
• Galicja skąpana w deszczu
• Piosenka

Taki kawał nie zamierzałam jechać. Ale przecież wypadało coś pozwiedzać Wybór padł na Tarragonę i Reus.

Jak się okazało Tarragona jest na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Wpisane na nią zostały pozostałości budynków z czasów imperium rzymskiego, które się w niej zachowały. Co jakiś czas można trafić na jakieś wykopaliska archeologiczne, na jakieś murki, amfiteatr. A wszystko wkomponowane we współczesne już budynki. Oczywiście budynki z kamienia – bo jakby inaczej tu było

Tarragoną zwiedzałam w drodze do Santiago. Czemu na nią padł wybór? Bo przy brzegu jest i plażę ma Więc mogłam się poopalać troszki. Co prawda okazało się, że na lotnisku nie ma schowka na bagaż, na dworcu autobusowym w Tarragona też takowego nie ma, więc musiałam walizkę taskać ze sobą. Ale co tam, tylko trochę piasku się do niej dostało

Zdjęcia z Tarragony:

[View with PicLens]

W drodze powrotnej zdecydowałam się na Reus. I nie tylko dlatego, że bliżej i już mi się nie chciało Ale dlatego, że to miejsce narodzin niezwykłego architekta Gaudiego. Tworzył głównie w Barcelonie, ale i Rues można zauważyć jego budynki. Niezwykłe. To zastosowanie elementów przyrody w zdobieniu elewacji budynków było mistrzostwem. Przepięknym.

W Reus zwiedziłam “Centrum Gaudiego” – bardzo nowoczesne muzeum poświęcone temu artyście (bo śmiało można go artystą nazwać). Pod wrażeniem nie tylko Gaugiego byłam, ale i samego muzeum.

Po pierwsze przy wejściu każdy dostawał audioprzewodnik, które były w kilku językach. Chodząc w poszczególnych miejscach fotokomórki określały przed czym teraz się stoi i który fragment przewodnika powinien polecieć. Dzięki temu niezależne w jakieś kolejności zwiedzało się muzeum, zawsze leciał fragment o obiekcie, przy którym akurat się stało.

Ekspozycje podzielone były na trzy piętra. Na pierwszym ogólnie życie i twórczość Gaudiego, na drugim “Gaudi i Reus”, a na trzecim jego projekty, budynki, praca. A wszystko pokazane w bardzo ciekawy sposób. Np w dziale “Gaudi i Reus” była na podłodze wielka szklana mapa, na której zaznaczone były budynki Gaudiego, ich zdjęcia. Oczywiście po mapie można było chodzić, dokładnie obejrzeć, zlokalizować budynki.

Na trzecim piętrze był fajny projekt Sagrada Familia. Do sufitu poprzyczepiane sznurki, na nich odważniki, a pod nimi na podłodze… lustro. W lustrze odbijały się te odważniki i tworzyły kształt Świątyni ubogich. Niesamowity projekt… coś jakby odwrócona grawitacja…

Porobione też były plansze z różnymi zagadkami w stylu “Dlaczego Gaudi…” i z odpowiedziami popartymi zdjęciami. Fajne.

Nawet miło mi w Reus dzień minął. Mimo, że tak bardzo nie chciałam wracać…

Pokrewne tematy

• O spełnianiu marzeń
• Karnawał 2010
• Życie w Galicji w Hiszpanii
• Castro de Barona
• Galicja skąpana w deszczu