W głowie mi siedzi to, co kiedyś pisałam o moich Rumuńskich Marzeniach, o miejscach, które chciałabym tam jeszcze zobaczyć. Co tu ukrywać, prawie wszystkie je objechałam i to z nawiązką. Ale więcej w tym było przypadku niż mojej celowej działalności, więc zdecydowanie się one spełniały, niż ja je realizowałam.

Jedyne co musiałam zrobić to przyjąć zlecenia, a potem już tylko się do nich przygotować. I tak to poleciało.

Tak więc Delta Dunaju. Niezwykły rezerwat przyrody pełen ptactwa i kwiatów wodnych. Od kormoranów dosłownie opędzić się nie da Gdzie okiem nie spojrzeć tam stają sobie na wodzie i polują na mało uważne ryby. Rejs Deltą zaczęliśmy w miejscowości Tulcza, płynęliśmy kawałek Świętym Jerzym, po czym kanałami na północ do Kilii i nią wróciliśmy do Tulczy. Całość rejsu trwała cztery godziny. Te nazwy, które wymieniam to główne ramiona Dunaju. Właśnie w Tulczy się on rozgałęzia na Kilię, Sulinę i Świętego Jerzego. Przy granicy z Ukrainą płynie Kilia, która jest najszerszym z ramion w Delcie. Oczywiście odnogi te połączone są ze sobą wieloma kanałami, tworzą szereg jezior. Bajkowe miejsce dla miłośników ptactwa. Przykładowo jest to jedyne miejsce w Europie, gdzie spotkać można pelikany. Nam się niestety nie udało na nie trafić.

Na lunch na promie podano rybkę

Przy okazji bycia na wschodzie kraju doświadczyłam jeszcze dwóch rzeczy, o których istnieniu nawet nie wiedziałam. Między innymi ruiny Histrii – grackiego miasta założonego już w VII w p.n.e. Było to wtedy największe miasto po tej stronie Morza Czarnego. Potem zajęli je Rzymianie, ale zachowali architektoniczny Histrii. Czas oczywiście był nieubłagany i mimo iż po upadku Cesarstwa Rzymskiego miasto jeszcze kilkaset lat istniało, chyliło się stopniowo ku upadkowi. Obecnie jest powoli “rekonstruowane”, działa tam muzeum z eksponatami z wykopalisk. A spacer wśród ruin Histrii bardzo łatwo pozwala przenieść się myślami do pierwszych wieków naszej ery

Kolejna rzecz na wschodzie, ale trochę bardziej w głębi kraju, a mianowicie w Karpatach Wschodnich to niesamowite Wulkany Błotne. Tereny Rumunii są terenami roponośnymi. Ropie towarzyszą przeróżne gazy, jakie dokładnie – nie mam pojęcia Ważne, że te akurat są ciepłe i podgrzewają swoją obecnością ziemię, która dzięki temu ma postać błota. Błota ciepłego i słonego zarazem. Nagromadzone gazy próbują uwolnić się na powierzchnię wyrzucając przy okazji tę błotną lawę, a ona przy kontakcie z powietrzem powali zasycha. Tworzą się w ten sposób rodzaje stożków wulkanicznych, a których środka czasem powali, a czasem gwałtownie wypluwane jest błoto. Ono też zasycha podnosząc odrobinę stożek wulkanu. W taki to sposób niektóre z wulkanów mają nawet do metra wysokości.

Rumunia jest jedynym krajem w Europie, gdzie wulkany błotne występują. Właściwie są jeszcze na Islandii, ale ona od kontynentu trochę oderwana jest… Trzecie miejsce gdzie spotkać je można to Wietnam. O czwartym nie słyszałam… I niech mi ktoś powie, że Rumunia nie jest wyjątkowa

O reszcie miejsc, kiedy indziej

Pokrewne tematy

• Biertan i Hunedoara
• Bangkok
• Kopalnia wolframu San Finx
• Ayuthaya
• Nos casamos

Oj tak, bezpańskich psów w Rumunii jest strasznie dużo. Ponoć ponad pięć milionów, co stanowi najliczniejszą grupę w całej Europie. Czasem się już nawet mówi o nowej rasie: o “psie rumuńskim”. Psie, którego przodkowie byli psami domowymi, ale w wyniku rozporządzenia Ceausescu zostały wyrzucone na ulicę i przystosowały się do życia w dzikim stanie…

Rozporządzenie nakazywało wyrzucenie wszystkich zwierząt domowych. A właściwie to zakazywało trzymanie jakichkolwiek zwierząt w domach. Co na jedno w sumie wychodziło, bo ludzie zmuszeni byli do wyrzucenia swoich pupilków z domów. Dlaczego tak? Prosta sprawa. W rumuńskim komunizmie człowiek musiał pracować dla dobra ogółu. A taki pies tylko mu w tym przeszkadzał. Po pierwsze był darmozjadem. Nie pracował, a trzeba było go karmić. Tym samym obniżał morale robotnika. Po drugie w czasie kiedy robotnik miał wypoczywać i regenerować siły na kolejny pracowity dzień, pies szczekał. A tym samym zakłócał odpoczynek robotnika. I obniżał jego morale.

Dlatego Słońce Karpat wprowadził ustawę zakazującą trzymania zwierząt domowych.

Koty sobie z tym nie poradziły… Za to psy zaaklimatyzowały się do nowych warunków. Połączyły się w stada i zaczęły polować, aby móc przeżyć. Miały swoje rewiry, na które nie wpuszczały nowych osobników. Zaczęły prowadzić walki między stadami. Wiadome łatwiej było tym psom, które znalazły się na wsiach. Miały przynajmniej więcej dzikiej zwierzyny, którą można było upolować. Gorsza była sytuacja psów z miast. Dlatego doszło do tego, że te z Bukaresztu zaczęły atakować ludzi…

I to był ich błąd. Człowiek przecież nie pozwoli na siebie polować…

Wybudowane zostały schroniska przeznaczone dla tych psów. Wyłapanie ich i przewiezienie w nowe miejsce zlecono Cyganom (im zleca się w Rumunii wszelkiego rodzaju prace porządkowe). Cyganie psy wyłapali. Jednak nigdy nie dowieźli ich do nowych schronisk. W Rumunii nikt się nie zastanawiał co się z bukaresztańskimi psami stało – w końcu przestały atakować dzieci, nastał spokój. Co się więc z psami stało? Żeby sobie na to pytanie odpowiedzieć wystarczy choć trochę znać zwyczaje Cyganów. Psi smalec uważają za przysmak, uważają, że ma podobne właściwości zdrowotne jak rybi tran. Więcej dopowiadać chyba nie trzeba.

Od tego czasu w Bukareszcie prawie nie ma bezpańskich psów. Pozostały jednak w innych częściach Rumunii. Na stacjach benzynowych, w większych skupiskach ludzkich jest ich na prawdę dużo. Jadąc mija się wiele rozjechanych na drodze.

Tak było przynajmniej za każdym razem jak byłam w Rumunii. Ostatnio jednak nie widziałam prawie żadnego psa. Czasem tylko jakiś przemknął polami… Zaczęłam się zastanawiać, czy przypadkiem znów akcja oczyszczania z psów się nie odbyła. Nie możliwe przecież, żeby tak nagle wszystkie zniknęły…

Pokrewne tematy

• O spełnianiu marzeń
• Łzy Owidiusza
• Rumuński “marketing”
• Rumuńskie przysmaki
• Rumunia jest jak rozkapryszona kochanka

Dla mnie też wino bywa przyjemnością. Dlatego za każdym razem staram się z jakiegoś miejsca przywieźć butelkę czy dwie, żeby móc spróbować regionalnego przysmaku. Niestety do tej pory rumuńskie wino okazywało się… delikatnie mówiąc wtopą… Wszystko półsłodkie smakowało raczej jak wytrawne i w ogóle nie do wypicia raczej było. Jedynie likierki z owoców leśnych przywożone z piwniczki mojego znajomego Teo z Sighisoary nadawały się do wypicia.

Aż trafiłam na “Łzy Owidiusza”, czyli Lacrima lui Ovidiu. Wino białe z dodatkiem chyba miodowego likieru. Sprzedawane jest pięcioletnie (na zdjęciu) i dwunastoletnie. Jest słodkie, o złocistym kolorze.

Przy okazji najbliższego wyjazdu przywiozę go więcej

Pokrewne tematy

• Rumuńskie przysmaki
• Tortilla Española
• O spełnianiu marzeń
• Bezpańskie psy w Rumunii
• Rumuński “marketing”

Nicolae Iorga

Ładnie też brzmi po angielsku:

“Every place on Earth has its own story, but you need to listen carefully to hear it and add a drop of love to understand it.”

“Każde miejsce na Ziemi ma swoją własną historię, jednak musisz słuchać uważnie by ją usłyszeć i dodać kroplę miłości, by zrozumieć ją”
Nicolae Iorga – rumuński poeta

Jadę właśnie do Rumunii Jeszcze jest w śniegu. To może być całkiem ciekawe doświadczenie

Pokrewne tematy

• Park Historyczny Sukhothai
• Z wycieczką do Tesco
• Pożegnanie (nie tylko) z Afryką
• Nic śmiesznego
• Kilka spraw

Dostałam zadanie specjalne – porobić rezerwacje obiadów w miastach w Rumunii, gdyż grupa, którą niedługo popilotuję zapragnęła mieć wyżywienie. I w sumie słusznie, bo bardzo dużo czasu zajmowało nam zwykle stołowanie się w różnych restauracjach. Powód? Opieszałość rumuńskich kelnerów. Nie mam zielonego pojęcia czemu oni tak mają… Jeszcze z menu w miarę sprawnie podejdzie, ale nim pojawi się, żeby zamówienie przyjąć mija jakieś 20 minut. A po nich zaczyna się czekanie na zamówione rzeczy… Czasem nawet godzinę zanim podadzą. Oj, trzeba być cierpliwym… A jaki pilot musi być cierpliwy, gdy mu turyści na zbiórkę nie przychodzą, bo jeszcze czekają na jedzenie…

Ale w sumie to nie o tym chciałam

A chciałam o tych poszukiwaniach przeze mnie restauracji. W niektórych miastach było mi wszystko jedno, gdzie coś zjemy – byle gdzieś w centrum i byle tradycyjnie. Ale w jednym mieście szczególnie zależało mi na pewnej restauracji. Mianowicie w Sighisoarze chciałam zamówić obiad w domu, w którym uradził się Vlad Palownik. Namierzyłam więc ich stronę, tam adres mailowy znalazłam, napisałam… i dostałam komunikat, że taki adres nie istnieje!

Łośki jakie z tych Rumunów! Jeszcze żeby to był jakiś ogólny serwis informacyjny to bym zrozumiała, że mogą mieć nieaktualne dane. Ale na własnej stronie restauracji, żeby był zły adres podany?? Nie rozumiem tego…

Chociaż powinnam się cieszyć, że w ogóle stroną mają. Jeden z hoteli, w którym w ubiegłe wakacje spałam i chciałam komuś polecić chyba nie opłacił domeny na kolejny rok. Bo jego strona już nie istnieje. A może i hotel nie istnieje?

Tak wiele osób jadąc indywidualnie do Rumunii decyduje się porobić wcześniej rezerwacje. Jednak uwierzcie mi – bywa z tym problem. Swoje strony miewają tylko hotele międzynarodowych sieci, ale te mają też międzynarodowe ceny. A jakieś przytulne lokalne pensjonaty? Jak będzie ktoś miał szczęście to natknie się na taki na miejscu. A jak nie to też panikować nie należy – poza parkami narodowymi w całej Rumunii można wszędzie namioty rozbijać. Więc alternatywa jakaś jest… Heh.

Pokrewne tematy

• Rumuńskie marzenia
• O spełnianiu marzeń
• Bezpańskie psy w Rumunii
• Łzy Owidiusza
• Rumuńskie przysmaki

Marzy mi się ciorba de burta. Chodzi za mną od jakiegoś czasu. Niestety, żeby jej zjeść musiałabym skoczyć do Rumunii, bo u nas flaczki tylko w tradycyjny sposób są przyrządzane. Ze śmietaną, papryką i plasterkiem pomarańczy nie byłoby szansy ich zjeść No właśnie… Ciorba to po prostu zupa. Te rumuńskie są cięższe niż polskie (jak cała ichnia kuchnia z resztą), bardziej zawiesiste. Można je raczej do porównać do tego, co u nas pod nazwą forszmak występuje. I tak są ciorby z kurczaka, warzywne i jest tradycyjna wspomniana już ciorba de burta, czyli flaczki na śmietanie. Jak dla mnie bomba! Są niesamowicie delikatne w smaku, a papryka dodaje im tej niepowtarzalnej nutki. Pychockie!

Prawie tak samo smakowite są sarmale.

Sarmale to coś jak nasze gołąbki. Tylko znacznie mniejsze, zrobione z różnych rodzajów mięsa i owinięte… liściem kapusty kiszonej lub liściem winogron. Rumuni kiszą całe główki kapusty, stąd mają takie liście Winnic też trochę mają Bardzo często polewane są śmietaną.

Sarmale najlepiej smakują podawane z mamałygą. Jest to potrawa z kaszy lub mąki kukurydzianej. Gotuje się ją na wodzie i je jako dodatek do różnych mięs. W ciężkich czasach mamałyga stawała się główną potrawą. Czasem dodawano do niej jakieś skwarki i musiała wystarczać na zaspokojenie głodu. O to, że kukurydzy na mamałygę zabraknie raczej się nie martwiono. W Rumunii uprawia się jej bardzo dużo.

Czasem przejeżdżając przez Transylwanię można dostrzec całe pola kukurydzy. A tuż obok nich całe pola słoneczników. Najpiękniej wyglądają w lipcu, kiedy kwitną. Wszystkie słoneczniki wtedy mają swoje “głowy” skierowane w stronę słońca. Wszystkie w tę samą stronę. Malowniczy widok. Kolejną rzeczą, która jest w ogromnych ilościach uprawiana są arbuzy. Jako takich plantacji nie widziałam, ale przy drogach bardzo dużo arbuzów jest sprzedawanych. Czasem można zobaczyć cały samochód upchany tymi owocami/warzywami (??).

Hmmm, czy coś jeszcze jest charakterystycznego dla kuchni rumuńskiej? Na pewno sery. Prawdopodobnie tyle ich rodzajów ile stad owiec pasących się na karpackich łąkach – a tych na prawdę sporo jest. Popularne są też mititei, czyli takie małe kiełbaski. Często podawane są do śniadania, ale byłyby również dobrą przekąską do piwa. O alkoholach jednak będzie innym razem…

Pokrewne tematy

• Łzy Owidiusza
• Tortilla Española
• O spełnianiu marzeń
• Bezpańskie psy w Rumunii
• Rumuński “marketing”

Być może nieliczni tylko wiedzą, że Lubelszczyzna jest zagłębiem chmielowym. To właśnie tu na plantacjach z charakterystycznymi pionowymi palami rośnie chmiel – roślina, która daje chwile przyjemności niejednemu piwoszowi. Prawie jak bluszcz chmiel wije się po sznurkach w górę. Potem obrasta szyszkami. Szyszkami, które po ścięciu się suszy, szyszkami, których pełnię można poznać tą właśnie goryczką, którą czuć w powietrzu. Tak, to właśnie z tych szyszek powstaje najlepsze piwo w Polsce

Do trzeciego roku studiów nie piłam alkoholu. Miało to pewne podteksty światopoglądowe, ale mniejsza o to Potem stwierdziłam, że dość tych wygłupów i popróbowałam. Teraz ogólnie nie odmawiam, a ostatnio nawet usłyszałam, że mam mocną głowę. Co przy mojej wadze (aktualnie 42kg) wzbudza spore zdziwienie. A najchętniej po jakieś piwko sięgam z kolegami kierowcami po całym dniu jazdy. Kiedy wreszcie zakwateruję grupę w hotelu i kiedy mogę zdjęć firmowy identyfikator. Z tą porą mam jedno bardzo miłe wspomnienie…

Pierwsza noc tego wyjazdu: Medias, Rumunia. Po nieprzespanej nocy zmęczeni byliśmy okropnie… Jeszcze grupa taka… Ogólnie fajna, ale początki zawsze bywają trudne, gdy uczę ich siebie… W każdym razie zmęczeni, a tu okazuje się, że ktoś nie zwolnił jeszcze pokoju, więc na razie chłopaki nie mają swojego i muszą poczekać. No to ja z nimi, co by solidarność zespołu zachować

I podał mi piwo: FOX – opierdzieliłam! że niby co to mi podaje? jakieś wyprodukowane dla biedronki pewnie! nikt o tym nie słyszał! – speszył się bardzo… A ja zaczęłam szukać producenta. I nagle słońce rozbłysło, ptaki śpiewać zaczęły, pojawiła się łąka a na niej dziewczę słowiańskiej urody, które przesłało mi promienny uśmiech, odgarniając swój warkocz na plecy… A moim oczom ukazał się napis: Browary Lubelskie “Perła” SA.

Okrzyk radości jaki wydałam na pewno go zdezorientował, ale i podziałał łagodząco… Bo co może być lepszego w dalekiej Rumunii, po ciężkim dniu i nieprzespanej nocy, od piwa z lubelskich browarów. Chyba tylko Perła Chmielowa by mi większą radość sprawiła.

Bo jeżdżę, zwiedzam, ale lokalną patriotką jestem. I im więcej w życiu widziałam, tym bardziej doceniam mój mały kawałek świata, czyli Lublin i okolice. Bo trzeba mieć dokąd wracać, zwłaszcza po długiej podróży…

Tamten wieczór w Medias pamiętam, bo dał mi namiastkę tego, co kocham, dał mi namiastkę Lublina…

Pokrewne tematy

• Jest taki dzień…
• Gwiazda Galicji
• Lecę…
• Pożegnanie (nie tylko) z Afryką

Tym razem okazała się czuła i łagodna. Robiła wiele zaskakujących niespodzianek. Na cerkwi w Curtea de Arges zdjęła rusztowanie, dzięki czemu pokazała całe piękno budowli. W Sebes zlikwidowała ruch wahadłowy w miejscu, gdzie jest remont szosy i zastąpiła go objazdem. Dzięki czemu ten odcinek nie w 4 a w 2 godziny przejechałam. Nawet temperaturą zbyt wysoką nas nie męczyła.

Może to dziwne, że tak bardzo personalnie do Rumunii podchodzę. Ale faktycznie tak o niej myślę. A tym razem odjechałam od niej z uczuciem spełnienia, z wewnętrznym spokojem, z radością spotkania i zaczynającą kiełkować tęsknotą za następnym razem… A następny raz już za tydzień. Ciekawe czym tym razem mnie uraczy

Pokrewne tematy

• O spełnianiu marzeń
• Bezpańskie psy w Rumunii
• Łzy Owidiusza
• Rumuński “marketing”
• Rumuńskie przysmaki

Kolejna rzecz to twierdza chłopska w Biertan. To to co jest na zdjęciu. Konkretnie widok z zamku na wioskę. Tak zamek jak i wioska są wpisane na listę UNESCO. Nie dziwię się. Twierdza robi olbrzymie wrażenie. Obeszliśmy mury dookoła – imponujące. W niektórych miejscach ich wysokość dochodzi do 12 metrów.

Biertan i kościół w Saschez zrobiłam zamiast dwóch innych zamków chłopskich: Harman i Prejmer. Tak mieliśmy dziwnie hotele, że bardzo byśmy się musieli cofać, żeby program zrealizować. No więc ludzie zaczęli zagadywać, żeby ich w ogóle nie robić. To byłaby spora strata, dlatego wynalazłam te dwie miejscowości w pobliżu Sighisoary, obie na liście UNESCO. Saschez jakoś mi nie zaimponował. Biertan za to… Śmiało mógłby być w programie – za Harman na przykład.

Ale przez tę zmianę pojawił się kolejny punkt w moim planie zwiedzania Rumunii. Chcę zobaczyć WSZYSTKIE zamki chłopskie. Ciekawe ile mi zajmie realizacja tego

Pokrewne tematy

• Rumuńskie marzenia
• O spełnianiu marzeń
• Ayuthaya
• Bangkok
• Nos casamos

A po powrocie zapisałam się na warsztaty z tańca brzucha. Tylko nie wiadomo czy się grupa zbierze… Chciałabym, żeby wyszło. Akurat na grilla u Oli bym była po pierwszych zajęciach :p

Pokrewne tematy

• O spełnianiu marzeń
• Bezpańskie psy w Rumunii
• Łzy Owidiusza
• Rumuński “marketing”
• Rumuńskie przysmaki